Στον κόσμο της έννομης παράνοιας και της επιβολής του παραλογισμού, αντικρούονται δυο στρατόπεδα: της ηθικής και της ηλιθιότητας! Πολλοί συγχέουν την ηθική με την ηλιθιότητα, καθώς η πρώτη οδηγεί πολλές φορές σε "ηλίθιες" συμπεριφορές! Ποιος ορίζει όμως τις δυο αυτές έννοιες και ποιος είναι σε θέση να τις κρίνει και κυρίως να τις διακρίνει; Ρητορικό είναι το ερώτημα!
Δυστυχώς, η ηλιθιότητα είναι τόσο καλά καμουφλαρισμένη και μπολιασμένη σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, που έχει θέσει σε ισόβια καραντίνα κάθε ηθικό στοιχείο! Θα την χαρακτήριζα ως Λερναία Ύδρα, γιατί εκεί που η ηθική πάει να της ξεριζώσει το τερατόμορφο κεφάλι της, ξαφνικά αυτό πολλαπλασιάζεται. Η Λερναία Ύδρα ηττήθηκε από τον Ηρακλή επειδή ήταν μυθική, πράγμα που την καθιστά απάτη! Άρα, η ηλιθιότητα που είναι πραγματική, θέτει αυτομάτως τον εαυτό της σε αήττητη θέση!
Άλλωστε, το είχε πει κι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν: "Μόνο δυο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν κι η βλακεία. Και για το πρώτο δεν είμαι σίγουρος"! Υπάρχει, λοιπόν, διάχυτη μέσα σε όλα τα κοινωνικά σύνολα και υποσύνολα και παρεισφρέει σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και επαγγελματικές θέσεις! Όσο κι αν η ακαδημαϊκή μόρφωση θέλει να περνιέται για ευφυής, δυστυχώς, η ηλιθιότητα έρχεται να τη διαψεύσει!
Στην εποχή, λοιπόν, της "απεγκεφαλοποίησης" κάθε κριτικής σκέψης και ηθικών αξιών... στην εποχή της "συστημικής" καθιέρωσης λανθασμένων οικογενειακών, επαγγελματικών, συμπεριφορικών προτύπων...του κουστουμαρισμένου καθωσπρεπισμού... της Χρυσής Τηλεόρασης των ψωνισμένων... του κυνηγιού των εφήμερων likes... της απρόσωπης και συναισθηματικά ανάπηρης επικοινωνίας, της έλλειψης ουσιαστικής επικοινωνίας με γονείς, παιδιά, συζύγους, φίλους, συγγενείς, συντρόφους, με τον ίδιο μας τον εαυτό... στην εποχή του μικροαστικού ονείρου, του υπερκαταναλωτισμού, του βολέματος, της πνευματικής και ψυχικής ένδειας, του εγωκεντρισμού... Σ' αυτήν ακριβώς την εποχή, που ζούμε, είναι τα πλοκάμια της ηλιθιότητας που μας έχουν περιπλέξει!
Μορφωμένοι γιατροί, πολιτικοί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, χρησιμοποιούν πονηρά την "χαμαιλεοντίστικη" ηλιθιότητά τους, για να εξουσιάσουν, να υποτάξουν και να εκμηδενίσουν την πνευματική και ηθική νοημοσύνη του υπνωτισμένου, από την καθημερινή, πολλαπλή ένεση ηλιθιότητας, πλήθους!
Κι έχουμε φτάσει στο σημείο να συγχέουμε το σωστό με το λάθος, το δίκαιο με το άδικο και να επιτρέπουμε στην ανήθικη ηλιθιότητα να το παίζει έξυπνη, εξουσιάζοντας και αναγκάζοντας την ηθική νοημοσύνη να σιωπά, προκειμένου να επιβιώσει στη μίζερη ζωή που της έχει επιβάλλει!
Όσον αφορά στα χαρακτηριστικά της ηλιθιότητας:
- Συχνά παρουσιάζεται ως αλαζών, ειρωνική, εγωπαθής και θέτει εαυτόν σε περίοπτη θέση
- Έχει δίκιο σε όλα και δεν πείθεται ούτε με λογικά επιχειρήματα ή τουλάχιστον δεν θα τα παραδεχτεί για να μην χάσει το κύρος της
- Αυστηρή ως κριτής, άψογη ως ομιλητής, κάκιστη ως ακροατής
- Κρατά τη γνώση σαν επτασφράγιστο μυστικό
- Υποβαθμίζει την όποια πρόοδο για να καλύψει τις ανασφάλειές της
- Τοξική όταν είναι εμφανής, επικίνδυνη όταν δε διακρίνεται εύκολα, καθώς υποτιμάται από τον αντίπαλο
- Άκρως μεταδοτική, καθώς έχει την ιδιότητα να ομαδοποιείται και να δικτυώνεται σε όμοια παρακλάδια της, με την μορφή πανδημίας
- Συχνά είναι καλυμμένη με το προσωπείο του συντηρητισμού και των κοινωνικών κανόνων συμπεριφοράς (ευγενική, κοινωνική, πολιτισμένη), προκειμένου να είναι αρεστή στο καθοδηγούμενο πλήθος της.
Υπό το καθεστώς, λοιπόν, του ολοκληρωτισμού της ηλιθιότητας, η ευφυΐα λογοκρίνεται, ώσπου ν' αποδυναμωθεί κι η ηθική αναδιπλώνεται για να μη θεωρηθεί ηλίθια! Δυστυχώς, πρόκειται για μια άνιση μάχη, όπου η ηθική είναι καταδικασμένη να υποχωρεί κι η ευφυΐα να εξασθενεί! Ήδη συμβαίνει αυτό από τη στιγμή της γέννησης. Μέχρι την ηλικία των 5 ετών, τα παιδιά έχουν τον υψηλότερο δείκτη ευφυΐας και μόλις ξεκινούν το σχολείο, αρχίζει να πέφτει... Γιατί, όταν η ευφυΐα αρχίζει να μπαίνει σε κουτάκια και καλούπια και υποτάσσεται σε κάθε μορφή εξουσίας, αρχής γενομένης από τους γονείς και τους δασκάλους, μαθαίνει να υποχωρεί, χάνοντας την αρχική της δύναμη και ιδιότητα, που είναι η ελευθερία της σκέψης!
Το ίδιο συμβαίνει και με την ηθική.. Το ν' αμφισβητείς, να μη δέχεσαι τίποτε άκριτα και να υπερασπίζεσαι με οποιοδήποτε κόστος το σωστό και το δίκαιο, είναι ηθικές αξίες υπό εξαφάνιση, γιατί με την αλλαγή του χρόνου και των συνθηκών, έκαναν την εμφάνισή τους νέες αρχές ηθικοποίησης και ηθικολόγησης: ο ωχαδερφισμός, ο παρταλισμός και η δηθενιά! Μυούμαστε, λοιπόν, στον κόσμο της ανηθικότητας, της ηλιθιότητας και της μιζέριας! Το πιο τραγικό όλων όμως, είναι ότι νομίζουμε ότι είμαστε ηθικοί, ευφυείς κι ευτυχισμένοι και φυσικά νομίζουμε ότι ζούμε υπό καθεστώς ελευθερίας...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου