Μοίρα, Επιλογές ή Επιθυμία;

"Δεν υπάρχει Θεός. Κανένας δεν δημιούργησε το Σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει τη μοίρα μας". Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ο Βρετανός αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ λίγο πριν το τέλος της ζωής του, όπως γράφει στο τελευταίο του βιβλίο. 

Αυτός ο τίτλος στάθηκε η αφορμή να γράψω αυτό το άρθρο, προσπαθώντας ν' αναπτύξω την προσωπική μου άποψη πάνω σε αυτό το φιλοσοφικό, αμφιλεγόμενο και προσαρμοζόμενο ανά τους αιώνες ζήτημα: "Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον" ή "είμαστε οι επιλογές μας";

Οι στωικοί φιλόσοφοι ήταν περισσότερο μοιρολατρικοί, ενώ ο Πλάτωνας κι ο Αριστοτέλης αναγνώρισαν από πολύ νωρίς στον άνθρωπο την ελεύθερη βούληση να γίνει ο δημιουργός των προσωπικών έργων και της εξέλιξης του.

Σήμερα, εξακολουθεί να υπάρχει μια σημαντική μερίδα ανθρώπων που πιστεύει στη Μοίρα και το Πεπρωμένο, ωστόσο, η Μοίρα έχει δώσει την θέση της στην Τύχη, ενώ επικρατέστερη είναι η άποψη πως εμείς και μόνο εμείς, καθορίζουμε την Τύχη και τη Ζωή μας με τις επιλογές μας! 

Κατά την δική μου άποψη, η πρώτη πεποίθηση εκφράζει ευθυνοφοβία και απαισιοδοξία, ενώ η δεύτερη ματαιοδοξία! Δηλαδή, είτε αποβάλλουμε κάθε ευθύνη για τις πράξεις μας, μεταθέτοντας το πρόβλημα στην Τύχη ή σε μια Μοίρα που εικάζουμε ότι υπάρχει, είτε αποδίδουμε στον εαυτό μας τα εύσημα για μια Παντοδύναμη κυριαρχία του Εγώ μας μέσα από τις εκάστοτε επιλογές μας! 

"Αν τρώμε σωστά, γυμναζόμαστε, δεν αγχωνόμαστε, δεν κάνουμε καταχρήσεις, θα ζήσουμε πολλά χρόνια". Άρα, αν αρρωστήσουμε θα είναι αποτέλεσμα των κακών επιλογών του παρελθόντος μας. Θα συμμεριζόμουν πλήρως αυτή την άποψη, αν δεν με διέψευδαν οι μεμονωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που τηρούσαν με ευλαβικό τρόπο όλα τα παραπάνω και παρόλα αυτά, οι σωστές επιλογές τους δεν τους βοήθησαν αρκετά. Ή η εμφάνιση παιδικών ασθενειών, όπως η λευχαιμία ή ο καρκίνος που δεν έχουν προκληθεί από κακές επιλογές των παιδιών... 

Φυσικά, ούτε επικροτώ εκείνους που έχουν μια απαθή, παραιτημένη, χωρίς προσπάθεια στάση ζωής "αν είναι να πεθάνω από αυτό, από εκείνο, από το άλλο, ας πεθάνω, αν έρθει η ώρα σου, ήρθε"...

Για τον λόγο αυτό, δεν συμμερίζομαι καμία από τις δυο αντιλήψεις. Ούτε βρίσκομαι στη μέση. Πιστεύω όμως, στους νόμους της Φυσικής -αν και υποστηρικτής της θεωρητικής- και ο νόμος της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα ίσως εξηγεί καλύτερα τη σχέση αιτιατού - αποτελέσματος. 

Κι εδώ θα βάλω στο παιχνίδι την Επιθυμία, πετώντας έξω την Μοίρα και την Επιλογή. Για μένα, η επιθυμία και η δύναμη να έλκουμε αυτά που θέλουμε, καθορίζει το μέλλον μας. Δεν συγχέω την επιθυμία με τις επιλογές γιατί πολλές φορές επιλέγουμε κάτι άσχετα από την πραγματική μας επιθυμία. Πόσες φορές έχουμε επιλέξει να κάνουμε κάτι, για να ικανοποιήσουμε την επιθυμία άλλων; Πολλές.. 

Τις περισσότερες φορές όμως, αργεί πολύ αυτή η υλοποίηση, γιατί η επιθυμία αυτή καθεαυτή δεν είναι αρκετά δυνατή ώστε ξεπεράσει τα όποια εμπόδια και να έλξει το επιθυμητό! Ή μπορεί να αντικρούονται μέσα μας διαφορετικές επιθυμίες, οι οποίες απωθούνται μεταξύ τους και ξεθωριάζουν...Όταν η επιθυμία μας, λοιπόν, φτάσει στον τελικό της προορισμό, δηλαδή στην υλοποίηση, τότε μπορούμε να πούμε ότι έχουμε επέμβει οι ίδιοι στο μέλλον μας.